سرخک

یکی ازبیماریهای کشنده در کشورهای در حال توسعه ، بیماری سرخک است که میزان کشندگی آن در حدود 5 – 1 درصد و در بعضی مناطق در حدود 30-10 درصد تخمین زده شده است.  سرخک یک بیماری حاد بثوری ، بسیار مسری و با قدرت انتشار زیاد است  و به طور معمول در کودکان دیده می شود.

علائم :   

از علائم مقدماتی : تب ، احتقان ملتحمه ، آبریزش از بینی ، سرفه ، نقاط سفید در زمینه قرمز بر روی سطح مخاطی دهان می باشد.معمولاً در روز سوم تا هفتم بعد از شروع بیماری ، بثورات ابتدا در صورت ( ناحیه خط مو) ظاهر می شود،  سپس به تمام  بدن گسترش می یابد و 7-4 روز باقی می ماند. در این زمان تب بیمار بالا می باشد.

راه انتقال :

انتقال سرخک به طور عمده به وسیله قطرات ریز تنفسی ( از طریق عطسه و سرفه ) انجام می گیرد . آلودگی از راه ملتحمه چشم هم امکان پذیر است . به طور معمول از 5-3 روز قبل از بروز بثورات سرخکی تا 4 روز پس ازآن ، بیمای مسری است.

تشخیص : انجام نمونه برداری و آزمایش( خون ، ادرار و گلو در مدت 7 روز اول پس از زمان شروع بروز بثورات جلدی )

درمان (مراقبت ) :

جداسازی

درمان حمایتی ( شامل استراحت – تب بر – مایعات و مرطوب نگه داشتن محیط) و در صورت بروز پنومونی یا عفونت گوش میانی مصرف آنتی بیوتیک لازم است.

واکسیناسیون افراد خانواده بیمار که واکسینه نشده اند ( 9 ماهه تا 25 ساله ها ) در فاصله زمانی کمتر از 72 ساعت بعد از شروع علائم و تجویز ایمونوگلوبولین در کودکان کمتر از 9 ماه و زنان باردار و واکسیناسیون در 5 ماه بعد

پیشگیری :در پیشگیری از ابتلای به سرخک بسته به مورد ، واکسیناسیون و تجویز ایمونوگلوبولین دو شیوه مهم و موثر هستند.

واکسیناسیون : در کشور ما واکسیناسیون علیه بیماری سرخک به صورت ترکیبی از واکسنهای سرخک / اوریون و سرخجه  در دو مرحله صورت می پذیرد . اولین تلقیح در 12 ماهگی و دومین مرحله آن در 6 سالگی انجام می شود.

 موارد منع واکسیناسیون سرخک :

بیماری های حاد تب دار با تب متوسط تا شدید ( بالاتر از 5/38 درجه)

نقص ایمنی و بدخیمی ها

بارداری

حساسیت شدید نسبت به آنتی بیوتیک ها ی بکار رفته در واکسن

قبل از گذشت حدود یک ماه از تزریق یک واکسن ویروسی زنده دیگر  ( تزریق همزمان واکسن و در نقاط مختلف بدن مانعی ندارد .)

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی بوشهر

معاونت بهداشتی